Частые вопросы (FAQ)

Был ли Иисус рожден от Девы из рода Давидова?

Мы уже говорили о том, что Христос – это новозаветный титул. Попытаемся ответить на следующий вопрос: был ли Иисус из Назарета тем самым Христом, которого предсказывали… Подробнее »Был ли Иисус рожден от Девы из рода Давидова?

Что такое 10 заповедей? Для чего Господь послал их людям?

Моисей является автором первых пяти книг Библии, известных как Тора у иудеев и Таурат у мусульман, которые освещают становление израильской нации несколько тысячелетий тому назад.… Подробнее »Что такое 10 заповедей? Для чего Господь послал их людям?

The novel coronavirus, or COVID-19, emerged in China towards the end of 2019.  Just a few months later it is raging around the world, infecting over 5000000 people, killing over 280000, and spreading to every country.

The lightning fast spread of COVID-19 has created fear around the world.  People are unsure what to do in light of this worldwide infectious disease outbreak.  But medical professionals are saying that success in containing COVID-19 hangs on one big strategy – social distancing or quarantine. This has caused authorities around the world to setup lockdown and isolation rules.  In most places people cannot meet in large groups, must keep at least two meters distance from others – and if you have been in contact with someone testing positive for the coronavirus then you must completely isolate yourself from any contact with others. 

Simultaneously, medical researchers are racing to find a vaccine.  The strategy is that once a vaccine is developed it can be injected into people so that their bodies can develop resistance to the coronavirus. 

These extreme procedures to isolate, quarantine, and to develop a coronavirus vaccine, provide a living illustration of another procedure to treat a different virus – a spiritual one.  That procedure is at the heart of the mission of Jesus and his Gospel of the Kingdom of Heaven.  If the coronavirus is of such concern that societies across the planet are taking drastic steps to understand the coronavirus and protect their citizens, then perhaps it is worthwhile to also understand this spiritual counterpart, so that we are not caught unaware by this threat.  The COVID-19 pandemic is instructive in understanding the gospel in terms of sin, heaven, hell, but also the mission of Jesus. 

First the infectious disease…

A Deadly & Contagious Infection.

Just as COVID-19 is not pleasant to think about but cannot be avoided, the Bible talks a great deal about sin and its consequences – another topic we prefer to avoid.  An image the Bible uses to describe sin is that of an infectious disease that has spread across, and is killing the human race.

Romans 5:12

Isaiah 64:6

Moses & the Bronze Serpent

A story connecting disease and death, which Jesus linked to his mission, is the account of snakes infesting the Israelite camp in the time of Moses. A cure was needed before they were overwhelmed by death. 

Numbers 21:4-9

Throughout the Old Testament one became unclean either by infectious disease, by touching dead bodies, or by sin.  These three were associated with one another.  The New Testament sums up our situation like this:

Ephesians 2: 1-2

Death in the Bible means ‘separation’ and involves both a physical (soul separates from the body) and spiritual death (soul separated from God).  Like a virus inside us, sin causes immediate spiritual death, which then leads to a certain physical death over time.

Though we would rather not think about such things the Bible treats sin as real as COVID-19, but it also points to the vaccine…

The Vaccine – Through the death of the Seed

From its beginning, the Bible developed a theme of a coming seed.  A seed is essentially a packet of DNA that can unfurl and develop into new life.  The DNA in a seed is specific information from which large molecules of specific shapes (proteins) are made.  In this sense it is similar to a vaccine, which are large molecules (called antigens) of a specific shape.  This coming seed promised from the beginning would solve the problem of sin and death.

 (Genesis 3:15)

See here for details on the woman and her seed.  The seed was later promised to come through Abraham to go to all nations.

 (Genesis 22:18)

In these instances the seed is singular.  A ‘he’, not a ‘they’ or an ‘it’, was to come.

In the Gospel, Jesus is revealed as the promised seed – but with a twist – the seed would die. 

John 12:23-24

His death was on our behalf.

Hebrews 2:9

In some types of vaccines the virus is killed and then injected into our bodies so that our bodies can produce the necessary antibodies.  Our immune system can thus defend our bodies from the virus.  In a similar way the death of Jesus for us all enables that seed to now indwell us so we can develop an immune defence against that spiritual virus — sin.

1 John 3:9

Without an adequate vaccine our only option (as with COVID-19 since no vaccine has yet been developed) is quarantine.  This is also true in the spiritual realm.  That quarantine is more commonly known as Hell.

How is this so?

Quarantine – Separation of Heaven & Hell

Jesus taught on coming of the ‘Kingdom of Heaven’. When we think of ‘heaven’ we often think of its situation or milieu – those ‘streets of gold’.  But the greater hope of the Kingdom is a society with citizens of completely honest and selfless character.  Reflect on how much we build into the ‘kingdoms’ of earth to protect ourselves from each other. We all have locks on our homes, advanced security systems; we lock our cars; we tell our kids not to speak to strangers. Every city has some police force.  We vigilantly protect our online data. When you think of all the systems, practices and procedures that we have put in place in our ‘kingdoms on earth’ and realize that they are there simply to protect ourselves from each other then you may get a glimmer of the problem of sin in heaven. 

If God were to setup a kingdom of ‘heaven’ and then invite us to become citizens of it, we would quickly turn it into the hell we have turned this world into. The gold on the streets would vanish in no time.  The sin in us must be rooted out just like COVID-19 must be rooted out for society to be healthy.  Not one person who ‘missed’ (the meaning of sin) this perfect standard could enter the kingdom – because then it would be ruined.  A quarantine would have to be enforced.

What then for those who are quarantined and denied entry? In this world, if you are denied entry to a country you cannot also expect to participate in its resources and benefits (receive its welfare, medical treatment etc.). But all in all, people around the world, even terrorists on the run from all countries, enjoy the same basic amenities of nature, such as breathing the air, seeing light like everyone else.

But who made light? The Bible claims 

Genesis 1:3

If that is true then all light is His – and it turns out that we are just borrowing it now. But with the final establishment of the Kingdom of Heaven, His light will be in His Kingdom. So ‘outside’ will be ‘darkness’ – just as Jesus described Hell in this parable.

Matthew 22: 13

If it is true that there is a Creator then most of what we take for granted and assume is ‘ours’ is really His. Starting with such a basic entity as ‘light’, the world around us, and going on to our natural abilities such as thought and speech – we really did nothing to create these abilities — we simply find ourselves able to use them.  When the Kingdom is finalized the Owner will reclaim them.

When COVID-19 breaks out and threatens death and havoc among us all we hear no argument when experts insist on quarantine. So it is no surprise to hear Jesus teach in his parable of the Rich Man and Lazarus that

Luke 16:26

Taking the vaccination – Jesus’ explanation of the Bronze Serpent

Jesus once explained his mission using the story above about Moses and the deadly serpents.  Think about what would have happened for the people bitten by the snakes.

When bitten by a poisonous snake, the venom that enters the body is an antigen, just like a virus infection.  The normal treatment is to try to suck the venom out; bind the bitten limb tightly so that the blood will not flow and the venom will not spread from the bite; and reduce activity so that the lowered heartrate will not quickly pump the venom through the body. 

When the serpents infected the Israelites they were told to look at the bronze serpent held up on a pole to be cured.  You might visualize this as some bitten person rolling out of his bed to look at the nearby bronze serpent and then being healed.  But there were about 3 million people in the Israelite camp (they counted over 600 000 men of military age) – the size of a large modern city.  Chances were high that those bit were several kilometers away, and out of sight from, the bronze serpent pole.  So those bitten by the snakes had to make a choice.  They could take standard precautions involving binding the wound tightly and resting to restrict blood flow and spread of the venom.  Or they would have to trust the remedy announced by Moses and walk several kilometers, raising the blood flow and spread of the venom, to look at the bronze serpent on the pole.  It would be the trust or lack of trust in the word of Moses that would determine each person’s course of action.

Jesus referred to this when he said

John 3:14-15

Jesus is saying that our situation is like that story.  The snakes infesting the camp are like sin in us and society.  We are infected with the venom of sin and this will result in our death – an eternal one requiring Quarantine from the Kingdom of Heaven.  He then makes the connection that his being lifted up on the cross was like the bronze serpent lifted on a pole.  Just as the bronze serpent could cure the Israelites of their deadly venom so he can cure ours.  The Israelites in the camp had to look at the raised serpent.  But to do that they would have to explicitly trust the solution provided by Moses and act counter-intuitively by not slowing the heart rate.  It was their trust in what God provided that saved them.  It is the same for us.  We do not physically look at the cross, but we trust in that provision given by God to save us from the infection of sin and death. 

Romans 4:5

We do not trust our ability to fight off the infection, but trust God who made the vaccine in the Seed.  We trust him with the details of the vaccine.  This is why ‘Gospel’ means ‘Good news’.  Anyone who has been infected with a deadly disease but now hears that a vaccine is available and given for free – that is good news.

Come & See

Of course we need a reason to trust both the diagnosis and the vaccine.  We dare not give our trust naively.  As one of the earliest discussions on this theme records

 (John 1:45-46)

The Gospel invites us to come and see, to examine that Seed.  Many articles here do that, working through various questions we may have, including the resurrection, reliability of the Bible, and the overall summary of the Gospel.  Come and see like Nathanael did so long ago.

რა არის ათი მცნება? რას გვასწავლიან ისინი?

  • автор:

ბიბლიის პირველი ხუთი წიგნი მოსემ დაწერა, იგი აღწერს ისრაელის ერის დაბადებას ათასობით წლის წინ.  მოსეს მისია იყო, გამოეყვანა ისრაელიანები, რათა სინათლე ყოფილიყვნენ გარშემო მყოფი ერებისთვის.… Подробнее »რა არის ათი მცნება? რას გვასწავლიან ისინი?

Որո՞նք են Տասը պատվիրանները։ Ի՞նչ են դրանք սովորեցնում

  • автор:

Աստվածաշնչի առաջին հինգ գրքերը գրել է Մովսեսը, որտեղ նկարագրվում է Իսրայել ժողովրդի ծնունդը հազարավոր տարիներ առաջ։ Մովսեսի առաքելությունն էր դուրս բերել Իսրայել ժողովրդին գերությունից, որպեսզի … Подробнее »Որո՞նք են Տասը պատվիրանները։ Ի՞նչ են դրանք սովորեցնում

Biblija mus apibūdina kaip nutolusius nuo Dievo sukurto idealo. Kaip tai nutiko? Atsakymą galime rasti Biblijos Pradžios knygoje. Pirmieji žmonės (Adomas ir Ieva), sukurti pagal „Dievo atspindį“, neilgai trukus patyrė pirmąjį išbandymą.

Biblija aprašo jų pokalbį su „žalčiu“. Žaltys visuomet buvo atvaizduojamas kaip Šėtono įsikūnijimas – priešiškos Dievui dvasios. Biblijoje Šėtonas įprastai kalba per kokį nors pavidalą. Šiuo atveju jis kalbėjo per žaltį:

O žaltys buvo suktesnis už visus kitus laukinius gyvulius, kuriuos VIEŠPATS Dievas buvo padaręs. Jis paklausė moterį: „Ar tikrai Dievas sakė: “Nevalgykite nuo jokio medžio sode!?“ 2 Moteris atsakė žalčiui: „Vaisius sodo medžių mes galime valgyti. 3 Tik apie vaisių medžio sodo viduryje Dievas sakė: “Jūs nuo jo nevalgysite nei jo liesite, kad nemirtumėte!’“ 4 Bet žaltys tarė moteriai: „Jūs tikrai nemirsite! 5 Ne! Dievas gerai žino, kad atsivers jums akys, kai tik jo užvalgysite, ir jūs būsite kaip Dievas, kuris žino, kas gera ir kas pikta“. 

Pradžios 3:1-6

Jų išbandymas (ir pagunda), buvo pažadas, kad jie taps „kaip Dievas“. Iki pat šio momento jie visais atvejais pasitikėjo Dievu, tačiau dabar jie turėjo galimybę tapti Dievu ir pasitikėti savimi, ir būti savo pačių dievais.

Pasirinkę būti nepriklausomais jie pasikeitė. Jie pajuto gėdą ir prisidengė savo kūnus. Kai Dievas prabilo į Adomą, šis apkaltino Ievą (ir tuo pačiu Dievą, kuris ją sukūrė). Ji apkaltino žaltį. Nei vienas neprisiėmė savo atsakomybės.

Tai, kas prasidėjo tą dieną tęsiasi iki šiol, nes mes paveldėjom tą pačią nepriklausomą dvasią. Kai kurie žmonės nesupranta Biblijos ir mano, kad mes nubausti dėl Adomo blogo pasirinkimo. Vienintelis, kuris yra kaltas, yra Adomas, tačiau mes išgyvename jo pasirinkimo pasekmes. Mes paveldėjom Adomo nepriklausomą prigimtį. Galbūt mes nenorime būti visatos dievais, tačiau mes norime būti savo aplinkos dievais, atskirai nuo Dievo.

Tai paaiškina viską apie žmogiškąją prigimtį: mes rakiname savo duris, mums reikia policijos, mes apsaugome savo kompiuterius slaptažodžiais – viskas todėl, kad kitu atveju mes vogtume vieni iš kitų. Štai kodėl visuomenės galiausiai žlunga – nes kultūros turi įprotį sunykti. Štai kodėl visos valdžios formos ir ekonominės sistemos, nors kai kurios ir yra geresnės nei kitos, galiausiai žlunga. Kai kas mūsų prigimtyje verčia mus pamesti žinojimą, kaip viskas iš tiesų turi būti.

Tas žodis „pamesti“ apibūdina mūsų visą situaciją. Biblijos ištrauka apibūdina tai aiškiau. Ji sako:

Iš visų žmonių buvo septyni šimtai rinktinių vyrų, kurie buvo kairiarankiai ir galėjo pataikyti iš mėtyklės akmeniu į plauką ir nepramesti.

Teisėjų 20:16

Ši ištrauka apibūdina karius, kurie visi buvo nepakeičiami mėtyklės svaidytojai, ir kurie niekuomet neprašaudavo. Žodis יַחֲטִֽא iš hebrajų kalbos šiuo atveju išverstas į ‚pramesti/prašauti/praleisti‘. Senajame Testamente jis taip pat verčiamas į nuodėmę.

Karys paima akmenį ir šauna jį į tikslą. Jei prašauna – jis nepasiekia savo tikslo. Panašiu būdu mes buvom sukurti pagal Dievo atspindį tam, kad pasiektume tikslą, per kurį mes susisiekiame su Juo, ir bendraujame su kitais. „Nusidėti“ reiškia praleisti šį tikslą, prašauti šį taikinį, kuris buvo mums parinktas.

Šis praleisto taikinio vaizdinys nėra džiugus ar optimistinis. Žmonės dažnai stipriai reaguoja į Biblijos pamokslus apie nuodėmes. Universiteto studentas man kartą pasakė: „Aš netikiu, nes man nepatinka kaip tai yra sakoma“. Tačiau nuo kada ‚pomėgis‘ turi įtakos tiesai? Man nepatinka mokesčiai, karai ar žemės drebėjimai – niekam tai nepatinka – tačiau tai nepadaro jų mažiau realiais. Mes negalime jų ignoruoti. Visos įstatymo, policijos, užraktų ir apsaugos sistemos, kurias sukūrė mūsų visuomenė, įrodo, kad kažkas yra negerai. Mažų mažiausiai šis Biblijos pamokslas apie nuodėmę turėtų būti įvertintas be išankstinio nusistatymo.

Mes turime problemą. Mes nutolome nuo pradinės savo formos, tad dabar mes pametame tikslą, kuomet susiduriame su savo pačių moraliniais veiksmais. Bet Dievas nepaliko mūsų savo bejėgiškume. Jis sukūrė planą kaip mus išgelbėti, ir todėl Psalmė reiškia „gerą žinią“ – todėl, kad šis planas yra geroji žinia, jog Jis mus išgelbės. Dievas nelaukė Abraomo, kad paskelbtų šią žinią; iš pradžių jis ją pranešė Rojaus Sode. Šioje ištraukoje aprašytas Pažadas, kuomet Dievas skiria Šėtonui (žalčio pavidale) mįslę, iškart po žmonijos Nuopuolio.

Aš sukelsiu priešiškumą tarp tavęs ir moters, tarp tavo sėklos ir moters sėklos. Ji sutrins tau galvą, o tu gelsi jai į kulnį.

Pradžios 3:15

Ši ištrauka apibūdina kovą tarp moters palikuonių ir Šėtono vaisių. Pirmą kartą tai buvo išpranašauta Pradžios Pažade, pačioje Biblijos pradžioje, pažeriant detalių tolimesniuose tekstuose. Laikmatis iki paskutinės Šėtono ir Dievo kovos buvo nustatytas prieš daugel metų Sode. Bemaž galėtum pagalvoti, kad visa istorija yra Jo (Jėzaus) Istorija.

Հիսուսը իրեն զոհ մատուցեց բոլոր ժողովուրդների համար, որպեսզի կարողանանք փախչել մեր կոռուպցիաց եւ վերամիավորվել Աստծո հետ: Այս պլանը հայտարարվեց մարդկության պատմության սկզբում: Այն ստորագրվեց Աստծո կողմից Աբրահամի զոհաբերության մեջ մատնացույց անելով Մորիա լեռը, որտեղ Հիսուսի զոհը սպասվում էր։ Այնուհետեւ Հրեա զատիկի զոհը նշան էր նշում այն տարվա օրը, երբ Հիսուսը կզոհաբերվեր։

Ի՞նչու է նրա զոհը այդքան կարեւոր: Սա հարց է որը արժե հարցնել: Աստվածաշունչը Օրենք է հայտարարում, երբ ասում է։

Որովհետև մեղքի տված վարձը մահն է․․․ (Հռոմեացիներ 6։23)

«Մահ» բառացիորեն նշանակում է «բաժանում»: Երբ մեր հոգին առանձնացվում է մեր մարմնից, մենք մեռնում ենք ֆիզիկապես: Նույն կերպ մենք հիմա հոգեւորապես Աստծուց բաժանված ենք: Դա ճիշտ է, քանի որ Աստված Սուրբ է (անմեղ), մինչդեռ մենք դարձանք փչացված մեր օրիգինալ ստեղծագործությունից եւ այդպես էլ մեղք ենք գործում:

Սա կարելի է նկարագրել, օգտագործելով ժայռերը Աստծո հետ հակառակ կողմում մեզանից անջատված փոսից առանձնացած: Ճիշտ այնպես, ինչպես մի ծառից կտրված ճյուղը մեռած է, այնպես որ մենք կտրվել ենք Աստծուց եւ հոգեւորապես մեռել ենք:

Մենք անջատվում ենք Աստծուց մեր մեղքերից, ինչպես մի անդունդ, բաժանելով երկու ժայռեր

Այս բաժանումը առաջացնում է մեղք եւ վախ. Այսպիսով, մենք, բնականաբար, փորձում ենք կամուրջներ կառուցել, որպեսզի մենք վերցնենք մեզնից (մահից) Աստծո կողմ: Մենք դա անում ենք տարբեր ձևերով. Եկեղեցի գնալը, կրոնական լինելը, լավ լինելը, աղքատներին օգնելը, խոհեմությունը, ավելի օգտակար լինելը, ավելի շատ աղոթելը և այլն: Հատկապես այնպիսի հասարակություններում, որտեղ քրիստոնեական եկեղեցին, լինի արդյոք ուղղափառ, կաթոլիկ, թե բողոքական մշակույթի մի մասն է, շատերը ենթադրում են, որ կրոնական գործերը արժանանալու համար այն է, ինչ Աստված պահանջում է մեզանից: Այս գործերը որպեսի արժանի լինեն, կարող են շատ բարդ լինել, եւ դրանք ապրելը կարող է շատ դժվար լինել: Սա պատկերված է հաջորդի պատկերում:

Լավ ջանքերը ինչքան ել օգտակար են, չեն կարող կառուցել կամուրջը մեր և Աստծո միջև

Խնդիրն այն է, որ մեր ջանքերը, կրոնական արժեքներն ու գործերը, չնայած սխալ չլինելով, բավարար չեն, քանի որ մեր մեղքերի համար պահանջվող վճարը («վարձատրությունը») «մահ»-ն է: Մեր ջանքերը նման են «կամուրջի», որոնք փորձում են անցնել փոսը որը բաժանում է մեզ Աստծուց, բայց ի վերջո դա չի հաջողվում: Այն է պատճառը, որ լավ նախապատվությունը չի լուծի մեր արմատային խնդիրը: Դա նման է բուժել քաղցկեղի հիվանդությունը (ինչը հանգեցնում է մահվան) բուսակեր լինելով: Վեգետարիանական սնունդն վատ չի, այն կարող է նույնիսկ լավ լինել, բայց դա քաղցկեղը չի բուժի: Քաղցկեղի համար անհրաժեշտ է լիովին այլ բուժում:

Այս օրենքը վատ նորություններ է, այնքան վատ է, որ մենք հաճախ չենք ուզում լսել այն, և մենք լրացնում ենք մեր կյանքն գործունեություններով, հուսալով, որ այս օրենքը կվերանա: Սակայն Աստվածաշունչը շեշտում է մեղքի եւ մահվան մասին այս օրենքը, որպեսզի մեր ուշադրությունը կենտրոնացնենք պարզ ու զորավոր բուժմանը:

Մեղքի վարձատրությունը մահ է բայց․․․(Հռոմեացիներ 6:23)

Փոքրիկ բառ «բայց»-ը, ցույց է տալիս, որ այս ինֆորմացիայի իմաստը շուտով փոխվելու է, Ավետարանի Բարի լուրը `բուժումը: Այն ցույց է տալիս Աստծո բարությունը և սերը:

Մեղքի վարձատրությունը մահ է, բայց Աստծո պարգևը հավերժական կյանք է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսում (Հռոմեացիներ 6:23)

Ավետարանի բարի լուրը այն է, որ Հիսուսի մահվան զոհը բավարար է մեզ և Աստծո միջև այս անջատումը խթանելու համար: Մենք գիտենք, որ նրա մահից երեք օր անց Հիսուսը մարմնավորվեց, կրկին կենդանի հարություն առավ: Մեզանից շատերը չգիտեն իր հարության մասին ապացույցներ: Դրա համար կարելի է շատ ուժեղ գործ անել, ինչպես ցույց է տրված այս հանրային դասախոսության մեջ, որը ես արել եմ համալսարանում(տեսանյութը այստեղ)։ Հիսուսի զոհաբերությունը մարգարեացվել էր Աբրահամի զոհաբերության եւ Պասեքի զոհաբերության մեջ: Հիսուսի մատնանշած այս նշանները դրված էին այնտեղ, որպեսզի օգնի մեզ գտնել բուժումը:

Հիսուսը այնպիսի մարդ էր, որը ապրում էր անմեղ կյանքով: Հետևաբար նա կարող է «դիպչել» ինչպես մարդկային, այնպես էլ Աստծո կողմերին և տարածել այն բացը, որը առանձնացնում է Աստծուն և մարդկանց: Նա Կյանքի կամուրջն է, որը կարող է պատկերված լինել այսպես․

Հիսուսը այն Կամուրջն է, որը տարածվում է Աստծո և մարդու միջև

Ուշադրություն դարձրեք, թե ինչպես է Հիսուսի այս զոհաբերությունը տրվում մեզ: Այն առաջարկվում է որպես «նվեր»: Մտածեք նվերների մասին: Անկախ նրանից թե ինչ նվեր է, եթե դա իսկապես նվեր է, դա այն է, ինչի համար դուք չեք աշխատել, և որ դուք այն չստացաք արժանքով։ Եթե դուք վաստակել եք այն, նվերն այլևս նվեր չէ, դա կլինի աշխատավարձ: Նույն ձևով դուք չեք կարող արժանի լինել կամ վաստակել Հիսուսի զոհը: Այն տրվում է ձեզ որպես նվեր: Այդքան պարզ։

Եվ ի՞նչն է նվերը: Դա «հավերժական կյանք» է: Դա նշանակում է, որ մեղքը, որը բերեց ձեզ եւ ինձ, մահվանից հրաժարված է: Հիսուսի կյանքի կամուրջը մեզ հնարավորություն է տալիս կրկին կապել Աստծո հետ և ստանալ կյանքը, որը տևում է ընդմիշտ: Աստված սիրում է ձեզ և ինձ այդքան: Այդքան հզոր է այն:

Այսպիսով ի՞նչպես ենք ես և դուք «անցնում» այս Կյանքի Կամուրջը: Կրկին մտածեք նվերների մասին: Եթե որևէ մեկը ցանկանում է ձեզ նվեր տալ, դուք պետք է «ընդունել» այն: Երբևե նվերը առաջարկված է ցանկացած պահի, կան երկու տարբերակ: Կամ նվերը մերժվում է («Ոչ, շնորհակալ եմ») կամ այն ստացած է («Շնորհակալություն ձեր նվերի համար, ես կվերցնեմ այն»): Այսպիսով, այս առաջարկված նվերը պետք է վերցնել: Այն չի կարող պարզապես մտավոր հավատալով լինի, ուսումնասիրել կամ հասկանալ: Սա նկարագրվում է հաջորդ պատկերի մեջ, որտեղ մենք քայլում ենք «կամուրջի վրա», դառձում ենք Աստծուն և ստանալով իր պարգևը, որը նա առաջարկում է մեզ:

Հիսուսի զոհը նվեր է, որը մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է ընդունի

Այսպիսով ինչպե՞ս ենք մենք ստանում այս նվերը: Աստվածաշունչն ասում է

Ամեն ոք, ով կանչում է Տիրոջ անունը, կփրկվի (Հռոմեացիներ 10:12)

Ուշադրություն դարձրեք, որ այս խոստումը «բոլորի» համար է: Քանի որ նա մեռելներից բարձրացավ, Յիսուսը հիմա կենդանի է, եւ նա է «Տէր»-ը: Այնպես որ, եթե կանչեք նրան, նա կլսի և կտա իր պարգևը ձեզ: Դուք կանչեք նրան և խնդրեք նրան, նրա հետ զրուցելով: Գուցե դուք երբեք չեք արել դա: ներքևում բերված է աղոթք, որը կարող է ձեզ առաջնորդել: Դա կախարդական երգ չէ: Դրանք հստակ բառեր չեն, որոնք տալիս են իշխանություն: Այն վստահությունը, որ նման էր Աբրահամին, այն էր, որ մենք նրան տեղադրում ենք նրա մեջ որպեսզի մեզ տա այս նվերը: Երբ մենք վստահում ենք նրան, նա կլսի և պատասխան կտա: Ավետարանը հզոր է և դեռ պարզ է: Ազատորեն հետևեք այս ուղեցույցին, եթե գտնեք այն օգտակար:

Հարգելի Տեր Հիսուս: Ես հասկանում եմ, որ իմ մեղքերով բաժանվում եմ            Աստծուց: Չնայած ես կարող եմ փորձել, բայց ոչ մի ջանք և զոհաբերություն իմ կողմից չի կարող խթանել այս բաժանումը: Բայց ես հասկանում եմ, որ ձեր մահը զոհաբերում էր որ իմ բոլոր մեղքերը լվանալու համար: Ես հավատում եմ, որ ձեր զոհաբերությունից հետո մեռելներից եք բարձրացել, այնպես որ ես գիտեմ, որ ձեր զոհաբերությունը բավական էր: Ես խնդրում եմ, որ ինձ մաքրեն իմ մեղքերից և մոտեցրու ինձ Աստծուն, որպեսզի կարողանամ ունենալ հավերժական կյանք: Ես չեմ ուզում ապրել մեղքի ստրկամիտ կյանքով, խնդրում եմ ազատիր ինձ մեղքից: Շնորհակալություն, Տեր Հիսուս, այս ամենը կատարելու համար, և դու հիմա էլ շարունակեք ինձ առաջնորդել իմ կյանքում, որպեսզի ես կարողանամ հետևել ձեզ, որպես իմ Տեր:

Ամէն։

Mozė parašė penkias pirmąsias Biblijos knygas, kurios nupasakojo prieš tūkstančius metų įvykusį Izraelitų tautos gimimą. Mozės misija buvo pristatyti šią naciją, kaip šviesulį aplinkinėms tautoms. Mozė išvedė Izraelitus (kitaip – žydus) iš vergovės Egipte, per taip vadinamąją išvadavimo misiją Passover (Pascha) — kai Dievas išlaisvino Izraelitus, kaip simbolį būsimam visos žmonijos išlaisvinimui. Bet Mozės misija buvo ne tik išvaduoti Izraelitus iš egiptiečių vergovės, bet ir parodyti jiems naują gyvenimą. Penkiasdešimt dienų po Paschos, išvadavusios Izraelitus, Mozė juos nuvedė į Sinajaus kalną (Horeb kalną), kur jie sulaukė Įsakymo.

Tad kokius įsakymus gavo Mozė? Nors pilnas Įstatymas buvo ganėtinai ilgas, Mozė pirmiausia gavo specifinių moralinių įsakymų rinkinį, parašytą Dievo ant akmens lentelių, žinomų kaip Dešimt Įsakymų (arba – Dekalogas).  Šie Dešimt suformulavo Įstatymo apibendrinimą – viršenybę turinčias moralines sąlygas ir dabar jos yra Dievo stiprybė įkalbėti mus atgailauti.

Dešimt Įsakymų

Štai yra Dešimt Įsakymų, Dievo užrašytų akmenyje ir Mozės aprašytų Biblijos Išėjimo knygoje.

Dievas kalbėjo visus šiuos žodžius:

2“Aš esu Viešpats, tavo Dievas, kuris tave išvedžiau iš Egipto žemės, iš vergijos namų.

3 Neturėk kitų dievų šalia manęs.

4 Nedaryk sau jokio drožinio nei jokio atvaizdo to, kas yra aukštai danguje, žemai žemėje ar po žeme vandenyje.

5 Nesilenk prieš juos ir netarnauk jiems! Nes Aš, Viešpats, tavo Dievas, esu pavydus Dievas, baudžiąs vaikus už tėvų kaltes iki trečios ir ketvirtos kartos tų, kurie manęs nekenčia, 6 bet rodąs gailestingumą iki tūkstantosios kartos tiems, kurie mane myli ir laikosi mano įsakymų.

7 Netark Viešpaties, savo Dievo, vardo be reikalo, nes Viešpats nepaliks be kaltės to, kuris be reikalo mini Jo vardą.

8 Atsimink sabato dieną, kad ją švęstum.

9 Šešias dienas dirbk ir atlik visus savo darbus, 10 o septintoji diena yra sabatas Viešpačiui, tavo Dievui. Joje nevalia dirbti jokio darbo nei tau, nei tavo sūnui ar dukteriai, nei tavo tarnui ar tarnaitei, nei tavo gyvuliui, nei ateiviui, kuris yra tavo namuose, 11 nes per šešias dienas Viešpats sukūrė dangų, žemę, jūrą ir visa, kas juose yra, o septintąją dieną ilsėjosi. Todėl Viešpats palaimino sabatą ir pašventino jį.

12 Gerbk savo tėvą ir motiną, kad ilgai gyventum žemėje, kurią Viešpats Dievas tau duoda.

13 Nežudyk.

14 Nesvetimauk.

15 Nevok.

16 Neliudyk neteisingai prieš savo artimą.

17 Negeisk savo artimo namų, negeisk savo artimo žmonos, nei jo tarno, nei tarnaitės, nei jaučio, nei asilo—nieko, kas yra tavo artimo”. (Iðëjimo knyga 20:1-18)

Dešimties Įsakymų standartas

Šiandien mes kartais pamirštame, kad tai yra įsakymai. Jie nėra pasiūlymai. Jie nėra rekomendacijos. Bet kiek mes paklūstame šiems įsakymams? Ši citata yra prieš Dešimties Įsakymų įteikimą.

… ir Mozė užkopė ant kalno pas Dievą. Viešpats pašaukė jį nuo kalno, sakydamas… Taigi dabar, jei paklusite mano balsui ir laikysitės mano sandoros, būsite ypatinga mano nuosavybė tarp visų tautų. Man priklauso visa žemė. (Iðëjimo knyga 19:3,5)

Ši citata yra iškarto po Dešimt įsakymų:

Po to jis, paėmęs sandoros knygą, tautai girdint, perskaitė. Jie sakė: “Visa, ką Viešpats įsakė, vykdysime ir būsime klusnūs”. (Iðëjimo knyga 24:7)

Pagalvokime apie tai. Kartais mano mokyklos egzaminuose mokytoja paskirdavo mums tam tikrą numerį klausimų (pavyzdžiui 20), tačiau leisdavo atsakyti tik į kai kuriuos. Mes galėjom, pavyzdžiui, pasirinkti bet kuriuos penkiolika iš tų dvidešimt. Kiekvienas mokinys galėjo pasirinkti penkiolika jam/jai lengviausių klausimų ir atsakyti tik į juos. Tokiu būdu mokytoja palengvindavo egzaminą.

Daug žmonių taiko tą patį principą ir Dešimčiai Įsakymų. Jie mano, kad Dievas, paskyręs Dešimt Įsakymų, turėjo omeny, „Įgyvendink pasirinktinai savo šešis iš dešimties“. Mes galvojame taip, nes instinktyviai įsivaizduojame Dievą matuojantį mūsų ‚gerus darbus‘ prieš mūsų ‚blogus darbus‘. Jeigu mūsų Geri Poelgiai atsvers arba panaikins mūsų Blogus poelgius, tikėsime, kad to užteks užsitarnauti Dievo malonę ir patekti į dangų.

Dėl šios priežasties daugelis mūsų deda daug pastangų atlikdami religines apeigas, tokias kaip lankymasis bažnyčioje, mečetėje ar šventykloje, melsdamiesi, pasninkaudami ir duodami pinigų vargšams. Tikime, jog šie veiksmai atsveria tuos kartus, kai nepaklusom kuriam nors iš Dešimties Įsakymų.

Deja, nuoširdus įsigilinimas į Dešimt Įsakymų rodo, kad ne tam jie buvo duoti. Žmonės privalo paklusti ir laikytis VISŲ įsakymų – visuomet. Šios užduoties sunkumas yra dažno maištavimo prieš Dešimt Įsakymų priežastis. Žinomas ateistas Christopher Hitchens užsipuolė Dešimt Įsakymų dėl tokių priežasčių kaip:

“… ir štai keturi ‚nevalia‘ kurie draudžia žudymą, svetimavimą, vagystę ir melą. Galiausiai yra draudimas geisti svetimo turto, draudimas geisti ‚tavo kaimyno‘… nuosavybės. …Vietoj blogų veiksmų pasmerkimo egzistuoja keistai išreikštas pasmerkimas purvinoms mintims… Jis reikalauja neįmanomo… Žmogui galima sutramdyti nedorus veiksmus…, bet uždrausti žmonėms juos mąstyti yra jau per daug… Jei dievas tikrai norėjo išlaisvinti žmones iš tokių minčių, jam reikėjo atsakingiau sukurti skirtingą rūšį“ (Christopher Hitchens iš knygos „Dievas nėra didis: Kaip religija viską sugadina“).

Kodėl Dievas davė Dešimt Įsakymų?

Manyti, kad arba Dievas priima 50% ir daugiau pastangų, arba Dievas suklydo norėdamas neįmanomo, reiškia nesuprasti Dešimties Įsakymų prasmės. Dešimt Įsakymų buvo skirti, kad padėtų mums atpažinti savo pačių problemą.

Pateiksiu pavyzdį. Sakykim, kad sunkiai nukritai ant žemės ir tau stipriai skauda ranką, tačiau nesi tikras dėl vidinių žaizdų. Ar lūžo ranka, ar ne? Nesi tikras ar tau tiesiog praeis, ar reikia rankos įtvaro. Taigi tu pasidarai rentgeno nuotrauką ir ji parodo, kad taip, tavo rankoje lūžo kaulas. Ar rentgenas pagydė tavo ranką? Ar tavo ranka jaučiasi geriau dėl rentgeno nuotraukos?

Ne, tavo ranka vis dar lūžusi, tačiau dabar tu žinai kad ji lūžo, ir kad reikia uždėti įtvarą, kad ji pagytų. Rentgeno nuotrauka neišsprendė problemos, bet parodė problemą tam, kad galėtum gauti reikiamą gydymą.

Įsakymai atskleidžia Nuodėmę

Tokiu pat būdu Dešimt Įsakymų buvo duoti, kad atskleistų giliai mumyse glūdinčią problemą – mūsų nuodėmę. Nuodėmė tiesiogiai reiškia ‚atsilikimą‘ nuo tikslo, kurio Dievas tikisi iš mūsų elgesyje su kitais, savimi ir Dievu. Biblija sako, kad:

Viešpats pažiūrėjo į žmones iš dangaus, kad pamatytų, ar yra kas išmano ir ieško Dievo. Jie visi nuklydo, visi kartu sugedo. Nėra darančio gera, nėra nė vieno. (Psalmynas 14:2-3)

Mes visi turime šią mūsų vidų griaunančią nuodėmės problemą. Tai rimta, jei Dievas kalba apie mūsų‚ gerus darbus‘ (kurie, tikimės, kad panaikins mūsų nuodėmes)

Mes visi esame kaip nešvarūs, mūsų teisumas kaip purvini skarmalai. Mes visi vystame kaip lapai, mūsų piktadarystės blaško mus kaip vėjas. (Izaijo knyga 64:6)

Mūsų geri darbai religinėse apeigose ar pagalboje kitiems tėra tik „purvini skarmalai“ nusverti mūsų nuodėmių.

Bet vietoje to, kad pripažintumėm savo problemą, mes arba lyginame save su kitais (matuodami per blogio standartą), stengiamės sustiprinti savo religinę veiklą, arba pasiduodame ir gyvename dėl malonumų. Todėl Dievas paskelbė Dešimt Įsakymų, kad

… nes įstatymo darbais Jo akivaizdoje nebus išteisintas nė vienas žmogus. Per įstatymą tik pažįstame nuodėmę. (Laiðkas romieèiams 3:20)

Jeigu lyginsime savo gyvenimus pagal Dešimties Įsakymų standartą, tai bus tas pats, kaip pasidaryti rentgeno nuotrauką vidinei problemai nustatyti. Dešimt Įsakymų ‚nepataiso‘ mūsų problemos, bet parodo ją aiškiai, kad galėtumėme priimti Dievo gydymą. Vietoje to, kad tęstumėm saviapgaulę, Įstatymas leidžia mums matyti save aiškiai.

Dievo dovana duodama per atgailą

Gydymas, kurį paskyrė Dievas, yra nuodėmių atleidimo dovana per Jėzaus Kristaus mirtį ir prisikėlimą. Ši gyvybės Dovana yra paprastai duodama, jei tik mes tikime ir pasitikime Jo darbu.

… žinome, jog žmogus neišteisinamas įstatymo darbais, bet tikėjimu į Jėzų Kristų. Mes įtikėjome Kristų Jėzų, kad būtume išteisinti Kristaus tikėjimu, o ne įstatymo darbais; nes įstatymo darbais nebus išteisintas nė vienas žmogus. (Laiðkas galatams 2:16)

Kaip ir Abraomas buvo išteisintas prieš Dievą, taip ir mes galime sulaukti teisingumo. Bet tai reikalauja mūsų atgailos. Atgaila yra dažnai neteisingai suprantama, kai iš tiesų atgaila tiesiogiai reiškia‚ nuomonės pakeitimą‘, tai yra, nusigręžimą nuo nuodėmės ir atsigręžimą į Dievą ir Jo siūlomą Dovaną. Biblija aiškina:

Tad atgailaukite ir atsiverskite, kad būtų panaikintos jūsų nuodėmės, kad nuo Viešpaties veido ateitų atgaivos laikai. (Apaðtalø darbø knyga 3:19)

Pažadas tau ir man yra tas, kad jeigu mes atgailausime, atsisuksime į Dievą, tuomet mūsų nuodėmės nebus taikomos prieš mus ir mes gausime Gyvenimą.

Jėzus paaukojo save visiems žmonėms tam, kad mes galėtume ištrūkti iš savo nuodėmių ir susisaistyti su Dievu. Šis jo planas buvo išreikštas pačioje žmonijos istorijos pradžioje. Jis buvo paženklintas Dievo Abraomo aukos metu, paminint Šventyklos kalną kur Jėzaus auka vėliau buvo įvykdyta. Tuo metu žydų Paschos auka ženklino datą, kuomet Jėzus turėjo pasiaukoti.

Kodėl jo auka tokia svarbi? Tai atsakymo vertas klausimas. Biblija nurodo įstatymą, kuris skelbia, kad:

Atpildas už nuodėmę – mirtis… (Romiečiai 6:23)

„Mirtis“ tiesiogiai reiškia ‚atsiskyrimą‘. Kai mūsų siela atsiskiria nuo kūno, mes mirštame fiziškai. Lygiai taip pat mes esame atsiskyrę nuo Dievo dvasiškai. Tai yra tiesa, nes Dievas yra Šventas (be nuodėmės), tuo tarpu mūsų sutvėrimas padarė mus nuodėmingais, todėl mes nusidedame.

Tai iliustruoja Dievo uolos – Dievas yra priešingoje pusėje nuo mūsų, atskirtas bedugnės prarajos. Lygiai kaip nupjauta šaka džiūsta ir miršta, mes atkirtome save nuo Dievo ir pasmerkėme save dvasinei mirčiai.

Nuodėmės mus atskiria nuo Dievo kaip tarpekliai atskiria uolas vieną nuo kitos

Ši atskirtis sukelia kaltę ir baimę. Tad mes stengiamės statyti tiltus tarp savo pusės (mirties) ir Dievo pusės. Mes bandome tai pasiekti įvairiausiais būdais: eidami į bažnyčią, šventyklą ar mečetę, būdami religingi, geri, padėdami vargšams, medituodami, ištiesdami pagalbos ranką, daugiau melsdamiesi ir t.t. Šie veiksmai siekiant religinės naudos gali būti labai sunkūs, gyventi vadovaujantis jais gali būti labai sudėtinga. Tai parodo kitas paveikslėlis.

Pastangos, kad ir kokios reikšmingos būtų, negali pilnai sujungti mūsų su Dievu

Problema ta, kad mūsų sunkios pastangos, poelgiai ir veiksmai, kad ir neklaidingi, yra nepakankami, nes atpildas už nuodėmes yra mirtis. Mūsų pastangos yra kaip tiltas, besitiesiantis link Dievo, bet negalintis jo pasiekti. Taip yra todėl, kad mūsų geri poelgiai neišsprendžia gilesnių priežasčių. Lyg bandytumėme išgydyti mirtiną vėžį valgydami vegetariškai. Vėžiui reikia visiškai kitokio gydymo.

 Šis Įstatymas yra Bloga Žinia – tokia bloga, kad mes nenorime jo girdėti, tad dažnai užkemšame savo gyvenimus užsiėmimais ir daiktais tikėdamiesi, kad jis pranyks. Bet Biblija pabrėžia šį nuodėmės ir mirties Įstatymą tam, kad atkreiptų mūsų dėmesį į paprastą, bet galingą išeitį.

Atpildas už nuodėmę – mirtis, bet… (Romiečiai 6:23)

Mažytis žodis «bet» rodo, kad žinutė tuoj pakeis kryptį, parodys Gerąją psalmės Žinią – vaistą. Parodys Dievo gėrį ir meilę.

Atpildas už nuodėmę – mirtis, bet Dievo dovana – amžinasis gyvenimas per Jėzų Kristų, mūsų Viešpatį. (Romiečiai 6:23)

Psalmės geroji žinia yra ta, kad Jėzaus mirties auka yra ta trūkstama jungtis tarp mūsų ir Dievo. Mes tai žinome, nes trys dienos po mirties Jėzus prisikėlė, atgimdamas fiziškai. Dauguma mūsų neturi įrodymų, kad jis prisikėlė.

Stiprus argumentas už gali būti peržiūrėtas mano Universitetinėje paskaitoje (video čia). Jėzaus auka buvo pranašiškai perteikta per Abraomo auką ir Paschos auką. Šie ženklai nurodantys Jėzų buvo skirti mums, kad rastumėm išeitį.

Jėzus buvo žmogus nugyvenęs gyvenimą be nuodėmės. Todėl jis gali pasiekti tiek žmogaus, tiek Dievo puses ir užpildyti tuštumą skiriančią Dievą ir žmones. Jis yra Gyvybės Tiltas, kurį galima pavaizduoti štai taip:

Atkreipkite dėmesį, kaip Jėzaus auka yra mums duota. Ji pasiūlyta kaip… dovana. Pagalvokite apie dovanas. Nesvarbu kokia yra dovana, jeigu ji tikrai dovanota, vadinasi tu jos neuždirbai, ji nėra duota už pastangas. Jeigu ją uždirbai tuomet dovana nebėra dovana, o atlygis! Paprastai tariant, tu negali uždirbti arba nusipelnyti Jėzaus aukos. Ji tau yra dovanojama. Tai taip paprasta.

Ir kokia gi tai dovana? Tai Amžinasis gyvenimas. Vadinasi nuodėmė, užtraukusi tau ir man mirtį, dabar yra panaikinama. Jėzaus gyvybės tiltas leidžia mums susijungti su Dievu ir gauti amžiną gyvenimą. Štai taip labai Dievas mus myli. Tai yra galinga.

Tai kaip gi tu ir aš galim persikelti per šį Gyvybės Tiltą? Ir vėl, pagalvokite apie dovanas. Jeigu kas nors nori jums įteikti dovaną, jūs privalote ją priimti. Kiekvieną kartą kai dovana yra siūloma, atsiranda dvi galimybės. Arba dovanos atsisakoma („Ne, ačiū“) arba ji yra priimama („Ačiū už dovaną. Aš ją priimsiu“). Taip pat ir ši dovana turi būti priimta. Tuo negalima tiesiog tikėti, mokytis ar suprasti. Tai parodyta kitame paveikslėlyje, kuriame mes «einame» per Tiltą, atsisukdami į Dievą ir priimdami jo siūlomą dovaną.

Jėzaus auka yra dovana, kurią mes pasirenkame priimti

Tad kaip mes priimsime šią dovaną? Biblija sako, kad:

Tas pats Viešpats visiems, turtingas kiekvienam, kuris Jo šaukiasi (Romiečiai 10:12)

Atkreipkite dėmesį, kad šis pažadas yra «visiems». Nuo pat savo prisikėlimo, Jėzus yra gyvas, net dabar, ir jis yra «Viešpats». Tad jei šauksiesi jo, jis išgirs ir skirs tau savo dovaną. Galit jo šauktis ir jo prašyti su juo kalbėdamiesi. Galbūt niekuomet to nedarėte. Žemiau yra malda kuri gali Jums padėti. Tai nėra magiškas užkeikimas. Ne specifiniai žodžiai duoda galią. Tai tikėjimas, toks pats kaip Abraomo, kad jis skirs mums savo dovaną.

Jei juo pasitikim, Jis išgirs mus ir mums atsakys. Psalmė yra galinga, bet paprasta. Naudokis šiais patarimais jeigu jauti, kad tau tai padeda.

Brangusis Viešpatie Jėzau. Aš suprantu, kad per savo nuodėmes esu atskirta(s) nuo Dievo. Kad ir kaip besistengčiau, jokios mano pastangos ar aukos nepadės užpildyti to atotrūkio. Tačiau aš suprantu, kad tavo mirtis buvo auka, nuplaunanti visas mano nuodėmes. Aš tikiu, kad po savo aukos tu prisikėlei iš mirusiųjų, ir kad tavo aukos pakako. Prašau tavęs išvalyti mane nuo nuodėmių ir nutiesti tiltą tarp manęs ir Dievo, kad galėčiau turėti amžinąjį gyvenimą. Nenoriu nugyventi gyvenimo pririšta(s) prie nuodėmių, tad meldžiu išlaisvink mane nuo jų. Dėkoju, Viešpatie Jėzau, kad tiek dėl manęs padarei ir kad vis dar rodai man kelią tam, kad galėčiau sekti tave kaip savo Viešpatį.

Amen.

Иисус или Санта: чья Рождественская история лучше?

  • автор:

Традиционно Рождество отмечалось как празднование событий, связанных с рождением Иисуса Христа. Евангельские рассказы о рождении Христа от девы, торжественном явлении ангелов пастухам, паломничестве волхвов с… Подробнее »Иисус или Санта: чья Рождественская история лучше?